In 2008 start een bijeenkomst voor roze ouderen in Lelystad. Dat vertelde Albert van Rees uit Harderwijk in een artikel in De Stentor. De activiteit begint komend jaar en wordt gehouden in De Meent in Lelystad.

Meer informatie in onderstaand artikel uit De Stentor uit december 2007.

HARDERWIJK/LELYSTAD - Maak er geen zielig verhaal van, zegt Albert van Rees (65) uit Harderwijk.

Nergens voor nodig. Tuurlijk, zoals vele homo's op leeftijd heeft hij het vroeger niet makkelijk gehad. Zeker niet als telg uit een streng gelovig nest in Genemuiden. "Maar dat is lang geleden. Nu ben ik vrij en blij. Ik ben een bevoorrechte flikker."

Hij hoeft niet zonodig met een groot verhaal in de krant. Maar weet inmiddels dat het erbij hoort. Als woordvoerder van de ANBO Roze, de tak van de ouderenbond die zich op oudere homo's richt, kun je persoonlijke vragen verwachten. Van Rees gaat ze niet uit de weg, maar zou ze liever overslaan.

Hij is aangesloten bij de 'roze' ANBO-contactgroep in Harderwijk. Als lid van de landelijke werkgroep ANBO Roze roept hij daarnaast her en der werkgroepen in het leven. Flevoland is er als laatste bijgekomen. Van Rees kreeg signalen dat er behoefte was aan een groep voor oudere homo's en ging aan het werk.

Het zaaltje is al geregeld. De Stichting Welzijn Ouderen Lelystad stelt een ruimte beschikbaar in haar gebouw aan De Meent. Ergens in 2008 zal ANBO Roze hier van start gaan met haar bijeenkomsten. Eerst deelnemers vinden. Een stuk of acht is genoeg om mee te beginnen, zegt Van Rees.

Het is fijn om, zoals in het geval van de Harderwijkse groep, twee uur per maand 'onder elkaar' te zijn. "Bij ons hoef je geen rare vragen of opmerkingen te verwachten. Wat we doen? We hebben themamiddagen, maar doen ook gezellige dingen." En dat is belangrijk, zegt Van Rees. Want veel ouderen worstelen nog met het feit dat ze homo zijn. Of ze hebben het voor zichzelf geaccepteerd, maar hun omgeving doet moeilijk. "Sommige homo's zijn getrouwd met een vrouw en doen er niets mee", zegt Van Rees. "Of ze leiden een dubbelleven."

Zelf is hij ook getrouwd geweest, maar hij heeft de knoop doorgehakt en is na dertien jaar gescheiden. Zijn vrouw wist al vrij snel dat hij homo was, zegt hij. "Maar we zijn nog een hele tijd bij elkaar gebleven."

Hij was 19 toen hij dacht dat hij homo was. Zonder te beseffen wat het precies betekende. "Ik ging in therapie bij de dominee. Die hing de theorie aan dat het een ontwikkelingsstoornis is. Hij had invloed op me, ik dacht na een tijdje: ik ben het kwijt. Ik was eraan toe om met een vrouw te vrijen."

Van Rees trouwde, maar hij wist al snel dat 'die gevoelens' niet waren verdwenen. "Maar wat moet je? Ik had geen zin om alleen te wonen en te vereenzamen. Dat vooruitzicht had je toen. Begrijp me goed, het was een andere tijd."

Na zijn scheiding zette hij zijn 'eerste schreden op het roze pad'. "Ik ging experimenteren, het was mijn pubertijd. Anderen gaan op jonge leeftijd naar de grote stad, ik had blijkbaar meer tijd nodig om me los te maken." Het was moeilijk ("Mijn ouders hebben tot hun dood voor me gebeden") maar het was het waard. "Ik heb er geen moment spijt van gehad dat ik mijn eigen weg ben gegaan. En mijn kinderen hebben er nooit moeilijk over gedaan. Echt waar, ik voel me een gezegend mens."