Brief aan mij - Anna

In deze rubriek schrijven mensen een brief aan hun jongere zelf. Deze keer: Anna*

Beste ik,

Je hebt al een turbulente tijd achter de rug. Je bent gestopt met je eerste opleiding, je bent uit de kast gekomen, je hart is gebroken. Je bent weer opgestaan en nu heb je je eerste vriendin. Voor even kan je zelfs geluk voelen, ook al staat je wereld op losse schroeven. Ik zou je graag vertellen dat het vanaf hier alleen maar beter zal worden en dat je een fantastische tijd tegemoet gaat. Ik zou je graag vertellen dat je jezelf niet opnieuw hoeft kwijt te raken en dat je je weg snel zult vinden. Ik zou je liever niet vertellen over wat komen gaat, maar ik moet je helaas teleurstellen, lieve ik. 

De komende jaren gaat namelijk alles veranderen. Alles, zonder uitzonderingen. Het leven zoals je het nu kent, zal over vijf jaar als een ver verleden voelen, als een vage herinnering. Over een paar weken zal je telefoon overgaan. Als je opneemt, zul je een bekende stem horen, maar die zal anders klinken dan normaal. Gekleurd door een onbekend verdriet. Het is je moeder die je huilend vertelt dat je vader is vertrokken, voorgoed. Ik weet dat je nooit had verwacht dat hij alles zou opgeven, ook al waren ruzie en chaos de heersende meesters thuis. Maar het was te veel. Je ouders gaan scheiden. 

Je zult je voor moeten bereiden op het nemen van afscheid. Je ouderlijk huis en alles wat daarbij hoort, zal verkocht moeten worden. Het gezin, de vrijheid, je honden; ze zullen niet meer een onderdeel vormen van je leven. Ik weet dat het onvoorstelbaar klinkt en zo zal het ook voelen. Ineens is alles anders. Maar hier houdt het nog niet op. De komende jaren ga je een aantal keer verhuizen. Eerst naar je nieuwe ‘thuis’, een huurhuis in het dorp vlakbij waar nooit iemand thuis zal zijn. Ik voel je verdriet, maar geloof me: het is beter zo.

Door alles wat er nu speelt in je leven, zal het je niet lukken om het volgende jaar te halen van de opleiding waaraan je begonnen bent. Ik weet dat je je daar thuis voelt en dat je wilt laten zien dat je het kan. Maar dit is niet het moment, het is gewoon teveel. Je vraagt te veel van jezelf en je zult moeten stoppen. Ik voel je teleurstelling, maar geloof me: het is beter zo. 

Ik ken je, en ik weet dat je niet om kan gaan met verdriet. Ik weet dat je gek bent op je vriendin, maar je kan niet goed met haar praten. Je gaat haar én jezelf verdriet doen. Uiteindelijk ga je bij haar weg. Ik voel je eenzaamheid, maar geloof me: het is beter zo. 

De nacht is het donkerst vlak voordat de zon opkomt. Ik weet dat het nu niet duidelijk is welk pad je moet volgen, of wie je echte vrienden zijn. Ik weet dat je je alleen voelt en je toevlucht zoekt in drank en drugs. Even zal je balanceren op het randje van de afgrond en ik weet hoe verleidelijk het is om je gewoon te laten vallen. Maar ik weet ook dat je dat niet gaat doen. Op regenachtige zomerdag ergens in augustus, ga je namelijk iemand ontmoeten. Iemand die net zoals jij niet zit te wachten op liefde. Maar jullie zullen elkaar aankijken en dan de rest van je leven zien. Het zal onvermijdelijk zijn. Je gaat verhuizen naar een nieuwe stad, naar een nieuw leven. Je kan opnieuw beginnen, je krijgt een frisse start. Je doorbreekt zelf de cirkel van chaos en onrust. In de komende jaren zul je voorzichtig weer jezelf terugvinden en tot rust komen. Ik voel je verwarring en onzekerheid, maar tegen die tijd weet je: het is nu goed zo.

Liefs, mij 

*de naam is gefingeerd omwille van privacy
 

Ook een verhaal voor je jongere zelf? Neem contact op via de buttons aan de rechterzijde.