Diversiteit komt in alle soorten en maten

Ruim acht jaar geleden werd ik voor het eerst moeder. Moeder van een kind dat niet binnen de norm valt. Ik kijk naar haar en ik zie haar worstelen. Ik zie haar observeren, imiteren, om toch maar mee te komen in de maatschappij. 

Ineens zie ik mijzelf terug met acht jaar. Met acht jaar had ik door dat ik meisjes leuk vond. Ik had ook gelijk door dat dat niet de bedoeling was. Dus stopte ik het weg, heel ver weg. Het hoorde niet. Ik ging observeren, imiteren dat ik jongens leuk vond, om maar ‘normaal’ te kunnen zijn. 

Terug naar mijn kind van acht. Zij heeft autisme. Het wordt een beperking genoemd, maar dat hoeft het niet te zijn. Het is wel het gevoel niet te mogen zijn wie je bent, niet goed genoeg te zijn als kind. Het is buiten de maatschappij vallen. Komt het je bekend voor? Tijdens een recent symposium van het Audre Project (link) viel de term “socialised to hide” met betrekking tot LHBTI-jongeren. Ik vond het zo confronterend maar ook zo treffend; als je buiten de norm valt, dan wordt je al snel gesocialiseerd om je te verstoppen. Val vooral niet op, steek vooral je kop niet uit boven het maaiveld, want je bent al ‘anders’. 

Het is echter juist die diversiteit die onze samenleving zo mooi maakt. Diversiteit is er in alle soorten en maten; of we het nou over seksualiteit hebben, gender-identiteit, afkomst of over hoe ons brein werkt. Laten we dan ook streven naar een inclusieve samenleving voor ons allemaal, niet alleen voor ons eigen ‘hokje’. Mijn dochter voert haar eigen strijd, zij heeft haar eigen verdriet, haar eigen vraagstukken. Maar in de kern zijn ze niet anders dan die van mij met acht jaar.  

Als moeder wens ik heel veel voor mijn kind. Als moeder doet het pijn om haar te zien worstelen. Maar als moeder ben ik ook trots op wie ze is, waar ze voor staat. Het 8-jarige kind in mij is positief jaloers op wie zij nu al is met haar acht jaar. Ik heb een kind dat helemaal haarzelf is. Ze is oprecht, ze is puur. Nee, aanpassen aan de maatschappij is niet haar sterkste kant, maar tegelijkertijd is dat ook juist haar kracht. Ik kan nog veel van haar leren. Haar kracht is mijn inspiratie. 

Voor haar, voor mij, voor jou, stel ik de volgende vraag: zouden we als samenleving alsjeblieft iets inclusiever kunnen zijn? Mijn wens is dan ook niet een samenleving waarin je mag worden wie je bent, maar een samenleving waar mag je blijven wie je bent. Ik hoop dat het op een dag geen wens meer is, maar werkelijkheid. 

“You may say I am a dreamer, but I’m not the only one” - John Lennon