Yv&Leed

Zou iedereen dat hebben bij zo'n grote beslissing?

Hey, dit is Josephine, de vrouw van Yvonne. Ik ben trans vrouw en biseksueel en kwam pas vlak voor onze bruiloft uit de kast. In deze gezamenlijke rubriek vertellen wij om en om over wat dit allemaal teweegbrengt en over ons leven samen. Deze maand vertel ik over mijn Yv en leed.

In deze rare tijden ben ik als postbode vrij druk. Er is meer post, met name brievenbuspakketjes, waardoor ik meer dagen in de week aan het werk ben en ook duren deze dagen langer. Helemaal niet erg hoor maar ik zou graag weer aan de slag willen in de ICT, waar ik voor heb geleerd. Halverwege januari heb ik dan ook na lange tijd weer een sollicitatiegesprek gehad. Het was een goed gesprek en ook mijn gevoel erbij was goed, maar helaas werd ik enkele dagen later gebeld dat ik het niet ben geworden. Wel kreeg ik complimenten dat ik mezelf goed gepresenteerd had.

Dus ik blijf mijn best doen en sollicitaties versturen. Yvonne en ik merken allebei dat het tijd wordt om weer aan de slag te gaan. Voor onze relatie, maar ook voor onze toekomst. Wij willen graag een gezin starten. Afgelopen maand hebben wij daar de eerste stappen in gezet en zijn we na een gesprek met de huisarts doorverwezen naar de fertiliteitskliniek. Voor ik aan de hormonen ben begonnen zijn er zaadcellen van mij ingevroren. Ik ben erg enthousiast om samen met mijn vrouw ouders te worden, maar ik vind het ook wel spannend. Zou iedereen dat hebben bij zo'n grote beslissing?

Zelf ben ik ook bij de huisarts geweest, ik moest erheen voor de testosteronblokker. De vorige keer heb ik voor het eerst een prik voor drie maanden gehad, deze keer kreeg ik weer een prik voor drie maanden. Aan mijn lijf merkte ik dat ik toe was aan de prik, de vorige prik begon uit te werken. Mijn baardgroei begon weer toe te nemen en ik merkte dat ik meer libido had. Van de prik zelf heb ik deze keer meer last gehad, de dag er na had ik erg veel spierpijn.

Voor Yvonne zijn we zelfs naar het ziekenhuis geweest. Ze heeft een huidaandoening genaamd hidradenitis suppurative, ook wel acne inversa genoemd. Dit betekent dat ze pijnlijke ontstekingen heeft aan de haarzakjes van onder andere haar oksels. Het veroorzaakt lelijke bulten die soms verkleuren en zelfs een soort gaten in de huid. Ze schaamt zich ervoor terwijl ze er eigenlijk niks aan kan doen, de schat! Na een poos aan de antibiotica te zijn geweest zijn we met de dermatoloog tot de conclusie gekomen dat ze er toch aan geopereerd gaat worden.

Deze maand ben ik afgezien van het werken veel thuis geweest, net zoals de rest van Nederland. Op 23 januari is de avondklok ingegaan en is eigenlijk de hel losgebarsten. Zelf vind ik dat de avondklok veel te lang op zich heeft laten wachten, maar daar was niet iedereen het mee eens zoals we inmiddels allemaal weten. Vol verbazing heb ik zitten kijken naar de beelden van de rellen waarbij zoveel  vernield is. Dit had niks meer met protest te maken, het was puur slopen voor de lol. Wat hebben we toch achterlijke mensen in ons land.

De corona is afgelopen maand heel dichtbij gekomen, dat was wel even schrikken. Wij wonen in een appartementencomplex voor begeleid wonen en één van de begeleiders kreeg corona. Voor een aantal dagen hebben we geen bezoek mogen ontvangen en hebben we amper contact gehad met medebewoners en begeleiding. Enkele dagen later kregen we een mededeling dat het weer "veilig" was. Net op tijd voor de sneeuw! Wat heb ik genoten van de witte wereld. Afgelopen jaar heb ik ontzettend gebaald dat er geen sneeuw viel maar dat heb ik deze week helemaal ingehaald. We hebben lekker gewandeld en een sneeuwballengevecht gehouden! Heerlijk, wat een mooie tijd!